ماجراي بازشدن عمامه

به درخواست علي آقا قرار شد چندتا خاطره بنويسم ميگفت بعضي از دوستاش هم خيلي به خاطرات علاقه دارن البته من خودش را ميدونم که از خاطره و قصه سير نميشه.

اين خاطره مربوط به اولين روزهاي معمم شدنم هست.

معمم شدن يک مرحله خيلي مهم براي يک طلبه هست از لباسي بايد دل بکند که سالها به اون عادت کرده و همه اون را با همون تيپ و قيافه ميشناسن اگه غير از قم باشه و احياناً موتور سيکلت داشته باشه از اون هم ديگه نميتونه استفاده کنه، دوچرخه را که ديگه حرفشو نبايد زد! من قبل از معمم شدن دوچرخه داشتم و باهاش همه جا ميرفتم. البته اصولاً آدم پر رفت و آمدي نيستم و فقط بين حوزه و منزل و مسجد تردد داشتم. خوب بالاخره روز موعود فرا رسيد و طي مراسم باشکوهي، به دست استادم و مؤسس محترم مدرسه امام جعفر صادق عليه السلام، آيت الله سيد طيب موسوي معمم شدم. معظم له که از علماي درس خونده نجف و قم هستند و بسيار پايبند به موازين اخلاقي و شرعي همون ابتدا توصيه اکيد کردند مبادا از آن دسته طلابي باشيد که يک روز لباس روحانيت تن ميکنند و روز ديگر لباس معمولي يا محلي با لباس روحانيت و جايي ديگر با کت و شلوار، باشيد.(البته الحمدلله عدد اينگونه طلاب کم است). بنده هم که اصلاً قصد چنين کاري را نداشتم نصايح پدرانه ايشان را آويزه گوش کرده و در عمل ملتزم به تلبس کامل به لباس مقدس روحانيت شدم. دوسه روز بعد از معمم شدن براي جناب استاد مسافرتي پيش آمد که به مدت 3 روز لازم بود از اهواز خارج شوند، ايشان خرسند از اينکه طلبه‌اي در محل موجود است و نماز مسجد ديگر در نبود ايشان تعطيل نميگردد به مؤمنين اعلام کرد که در اين ايام ايشان(منظور بنده) اقامه جماعت ميکند. سه شنبه‌اي بود که ايشان بعد از نماز ظهر و عصر تشريف بردند سفر، نماز مغرب و عشاء به امامت بنده به خوبي برگزار شد. نماز صبح چهارشنبه هم سر وقت برگزار گرديد. قبل از ظهر چهارشنبه بعد از اتمام درس و بحث به شدت گرسنه شدم و ضعف بر من مستولي شد به گونه‌اي که خوف غش کردن و از حال رفتن را داشتم. تصميم گرفتم با توجه به فرصت باقي مانده تا اذان ظهر به منزل بروم و مختصر غذايي بخورم. آن سالها حوزه‌ها از امکانات اوليه نيز بي بهره بوده و طلاب خودشان غذا درست ميکردند که غالباً به خاطر اشتغال به درس و بحث عاليترين غذايشان تخم مرغ بوده.!!

به خانه که رسيدم از ترس باز شدن عمامه ابتدا آن را از سر برداشتم تا در مکان امني قرار دهم اما بلند کردن عمامه منجر به باز شدن کامل آن شد. از آنجا که بنده تازه کار و باصطلاح صفر کيلومتر بودم به هيچ طريقي نتونستم دوباره عمامه را ببندم! از طرفي تازه سه چهار روزي بود همه منو با لباس جديد ديده بودن و خيلي ضايع بود که بدون عمامه برم حوزه تا برام ببندن! فکر تماس تلفني را هم نکنيد . چون اون موقع تلفن ثابت تو محل خيلي کم بود موبايل که اصلاً وارد ايران نشده بود. خلاصه خونه نشين شدم، طلبه‌ها هم که اگه يه روز کسي را نميديدن همه ميريختن در خونه‌نشون اون روز بدليل آخر هفته بودن و تعطيلي پنج شنبه و جمعه هيچ سراغي از من نگرفتن و تا جمعه شب کسي به دادم نرسيد!!! شنبه هم خود سيد از سفر تشريف آوردند و مؤمنين شکايت به نزد ايشان برده که اين شيخ فقط دو وقت مغرب و صبح اول سفر شما آمد و ديگه غيبش زد.