يک هفته روزه‌خواري2

نميخواستم به اين زودي ادامه ماجرا را بنويسم، خيلي حال نوشتن ندارم اما از بس دوستان نظر دادن و فشار اوردن مجبور شدم زود بنويسم. اما اول يه چيزي به اين عزيزان بگم که سريال‌هاي تلويزيون هم حداقل 24 ساعت بين قسمتهاش فاصله هست. يکم دندون روي جگر بذاريد. 😀 ممکنه هم امروز تموم نشه و قسمت‌هاي بعدي داشته باشه فقط اولش بگم که يه هفته روزه خواري بعداً مياد.

رسيديم به اينجا که توي بخش بستري شدم و منتظر اتاق عمل اذان ظهر را هم گفته بودن و ديگه هيچ کس پيشم نبود، من که قدرت حرکت نداشتم زنگ بالاي سرم را زدم و پرستار اومد(البته آقاي پرستار بود :D) گفتم که ميخوام نماز بخونم با تعجب نگاهي کرد و گفت شما و نماز؟!!! شما نميتونيد از جاتون حرکت کنيد، اصلاً آدم مريض نماز نداره!!! گفتم کي اين را به شما ياد داده؟ گفت روحانيون.!!! گفتم من يکي از اونها هستم و ميگم نماز در هيچ حالي ساقط نميشه من که نميخوام برم نماز جماعت و رکوع و سجود فقط خاک تيمم برام بياريد روي همين تختم نماز ميخونم. توي بيمارستان خبري از لوازم تيمم که سنگ يا خاک باشه نبود.!!! انگار بستري شده بودم تو بيمارستان يه مملکت غير اسلامي. يه بنده خدايي هم اتاقي من بود که يه جوان رشيد و خوبي همراهش بود. بنده خدا عراقي بود و فارسي بلد نبود، من که همينطور که فارسي را خوب حرف ميزنم عربي را هم به همون اندازه ميفهمم و تکلم ميکنم رو به اون بنده خدا کردم و گفتم شما نماز خونديد؟ گفت همراهم رفته برام خاک بياره براي تيمم، هنوز صحبتش تموم نشده بود که خاک تيمم رسيد هر دو تيمم کرديم و همراه اون بيمار، تختم را به گونه‌اي چرخوند که رو به قبله قرار گرفتم. نماز ظهر و عصر را همانجا و در حالت دراز کش خوندم. از ابتداي حادثه تا رفتن همه همراهان به همه سفارش اکيد کردم که خبر را منتشر نکنن، چون ميدونستم خيليها به زحمت مي‌افتادن و براي ملاقات با زبون روزه و تو گرماي اهواز ميان بيمارستان. بالخصوص به خانواده تأکيد کردم تا بعد از مرخص شدنم به مادرم خبر ندن. علتش هم سن بالا و ناراحتي قلبي و روزه دار بودنش بوده. خودم از بيمارستان به اخويم زنگ زدم و ايشان را در جريان گذاشتم و تأکيدات لازم را هم کردم که به مادر نگويد. بنده خدا شيفت کاريش بوده مرخصي گرفت و تا بعد از اتمام عمل با زبان روزه تو بيمارستان بود. بالاخره انتظار به سر رسيد و با زحمت من را از تخت بيمارستان روي تخت‌هاي چرخ دار قرار دادن و به سوي اتاق عمل بردن به بخش جراحي که رسيدن ميخواستن منو از تخت چرخ دار به تخت مشابهي منتقل کنن و به اتاق عمل برسونن!!! با تعجب پرسيدم با همين مگه نميشه منو ببريد؟ گفتن که اين مال بخش مردان است و اون يکي مال بخش جراحي.!!! گفتم من با اين شکستگي و درد نميتونم چند بار جابجا بشم مگه وارد کشور ديگري شديد و مجوز عبور نداريد؟ منو به اتاق عمل برسونيد تخت را بر داريد و ببريد. وضعم را که ديدن و استدلال منطقي را شنيدن با همون منو به اتاق عمل بردن. حداقل فقط از تخت متحرک به تخت عمل منتقل ميشدم. ساعت حدود 3 بعد از ظهر بود که روي تخت عمل قرار گرفتم. منو کامل بيهوش نکردن. آمپولي به کمرم زدن و از اون نقطه به پايين ظرف چند ثانيه کاملاً بي حس شد. تمام دردها و ناراحتيها تمام شد و ديگه هيچ دردي را حس نميکردم. پرده‌اي جلوي صورتم کشيدن تا نبينم چه‌کار ميکنن. البته من از شدت خستگي به خواب عميقي فرو رفتم و در پايان عمل بيدارم کردن و از اتمام موفقيت آميز آن خبر دادن. بيرون اتاق عمل بعد از اتاق ريکاوري همسر و برادرم منتظرم بودن.ساعت حدود پنج و نيم شش بود من که نمي‌دونستم اينقدر منتظر بودن ازشون خواستم که ديگه زخمت نکشن و برگردن منزل. سخت‌ترين کار برام جابجايي از تختي به تخت ديگر بود. بعد از عمل انگار فهميده بودن که نبايد منو جابجا کنن، فقط براي گرفتن عکس بعد از عمل مجبور به جابجا کردنم شدن و جابجايي بعدي منتقل شدن به تخت بخش بود. تو بيمارستان بويي از ماه رمضان نبود. البته ممکنه در اين مورد حق داشته باشن چون افراد بستري شده عادتاً قدرت بر روزه گرفتن ندارن. ساعت حدود 7 و تقريباً يه ساعت قبل از اذان شام دادن، من که روزه بودم شام را براي بعد اذان گذاشتم و برخلاف هميشه که اول نماز ميخوندم، اون شب اول افطار کردم و منتظر شدم تا همراه هم اتاقيم بياد و خاک تيمم بياره و تخت را به طرف قبله بچرخونه. اون شب به سختي گذشت، تمام شب را درد داشتم. عکسها را که ديدم توشون سه عدد پيچ فلزي بزرگ بود که با اونها استخوانها را به هم چسبونده بودن. بدن به اجسام خارجي که توش کار ميذارن واکنش نشون ميده و براي دفعشون تلاش ميکنه. براي همين هم احتمال عفونت موضع بود و شب‌ها تب شديدي ميکردم. مسکنهايي هم که ميدادن کاري نمي‌کردن و اثر زيادي نداشتن. فرداي اون روز رو بدون سحري روزه گرفتم و اينها ساعت 6:30 صبحونه برام اوردن 😀 ادامه دارد….

مي‌خواستم تموش کنم اما باورکنيد خسته شدم اين سومين باره که يه بخشهاييش را تايپ ميکنم. اولش که هاست بسته شد. دومش هم با مرورگر گوگل نوشتم و پريد. برگشتم به همون IE محبوب خودم. اينو من براي علي و سينا گفتم که اين همه با مرورگر محبوبم مخالفت ميکنن.