وبلاگ شخصی صادق هردان
اوايل راه اندازي وبلاگ، تابستون بود و فرصت براي نوشتن زياد بود. بازار خاطره نويسي هم گرم بود و بعضي دوستان از خاطرات ضايع شدنشون مينوشتن. 😀
امروز يه اتفاقي افتاد كه ميتونه يكي از همون خاطرات باشه. يه بنده خدايي را صبح طبق معمول، خيلي دير رسوندم مدرسه. البته امروز كمي زودتر از روزهاي ديگه بود. تا پياده شد هم گازش را گرفتم و برگشتم كه آماده بشم براي درس. ظهر كه اومد متوجه شديم با دمپايي رفته بود مدرسه. 😀
البته حقش بود كه خودش پستي مينوشت و از حال و روزش ميگفت.
البته اينجوري هم نبود اما چون نذاشت ازش عكس بگيرم اين عكسها را گذاشتم.
خیر دوستان. ذکر چند نکته را یاد آور بشوم:
1- این دمپایی یک دمپایی باکلاس بود که اول سال دو سه نفر همین طوری میپوشیدن
2- یه نفر توی ماشین نشسته بود و همش بوق میزد. بوق میزد و بوق میزد. تازه نمیدونم واسه چی با تلفن زنگ هم میزنه و آرامش خونه رو بهم میزنه. مرد حسابی تو که میدونی اگه به خونه زنگ بزنی یا نزنی هیچ فرقی نداره. مگه من صدای بوق رو نمیشنوم که زنگ میزنی؟ بعدشم مگه من … که این همه بوق میزنی؟ خب وقتی کارم تموم بشه میام. عجله هم لازم نیست. اگه من دیرتر برم به نفعم هست، اگه دیر برم اسمم توی دیری ها نوشته نمیشه. هیچ تفاوتی هم نمیکنه. 😆
علي خدا رحم کرد من مديرتون نيستم و الا يه کاري ميکردم که دير رفتن يادتون بره.
حاجی ممنون ، ای خندیدم
علی یواش یواش می ترسم خودتو هم فراموش کنی.
امروز کفش و …
علی جان حالا روح شدی دیگه چراااااااااا
جالب بود.چه روزگار بدی شده اصلا وقت نمیشه خاطره بنویسیم. 😀
جالب بود.
خوبه با پیژامه نرفته مدرسه.