انتظارات بي جا

اين مطلب را که تقديم مي‌کنم ممکنه کمي چالش برانگيز باشه و از همين اول ميگم که ممکنه بعضي نظرات تأييد نشن 😀 لذا دوستان ناراحت نشن. خوب برم سراغ اصل مطلب، چند سالي است که بحمدالله و با تلاش مسئولين حوزه‌هاي علميه، بحث قانونمندي و تدوين مقررات خاصي براي مدارس علميه خيلي جدي شده. اين واقعاً براي حوزه علميه مهمه، البته هنوز با اون تغييراتي که مقام معظم رهبري فرمودند خيلي فاصله داريم. اما به هر حال قدمهاي خوب و مبارکي داره برداشته ميشه. از جمله در بحث پذيرش طلاب، نسبت به وضعيت درسي دوره دبيرستان يا راهنمايي، (بستگي به مقطع ورودي) اهتمام خاصي ميشه و دايره ورود به حوزه تنگ‌تر شده. شايد بعضيا بگن که کجاي اين اقدام مبارکه؟! و اين اقدامات موجب کم شدن جمعيت طلاب ميشه. بله ممکنه جمعيت کم بشه اما قطعاً اگر در پذيرش سختگيري و دقت بشه، در ازاي کم شدن کميت، کيفيت بسيار بالاتر ميره. بنده به عنوان عضو کوچکي از حوزه علميه که مسئوليت مختصري دارم، در حيطه مديريتي خودم، به قانونمندي و التزام به مقررات معروف هستم و استثناء قائل شدن براي هرکس و با هر جايگاهي را آفت قوانين و موجب هرج و مرج مي‌دونم. طبيعتاً تو ارتباطاتي که با اقشار مختلف دارم، اين رويه، ممکنه به مذاق بعضيا خوش نياد که البته موجبات ناراحتي هست و من واقعاً دوست ندارم کسي ازم رنجيده خاطر بشه، اما واقعاً بين رنجش ديگران و رعايت دقيق مقررات معقول و عدم تبعيض، بنده به لطف خدا تا به حال ناراحتي ديگران را به جان خريده‌ام و از مواضع اصولي 😀 خود عقب نشيني نکرده‌ام. در اين بين امسال يکي از دوستان چندين و چند ساله و صميمي بنده، به جهت عدم پذيرش فرزندش توسط بنده، به شدت ازم عصباني شد 😀 بنده خدا با اينکه روحيه من را مي‌دونست و علم داشت که غرضي در کار نيست و چون فرزندش که واقعاً براي بنده هم خيلي عزيز است، شرايط را نداره، بعد از چند روز، اومد مسجد و ازم عذر خواهي کرد. اين دوست عزيز کارگر ساده و متديني است و از اقشار معمولي جامعه است. يکي از افرادي که امسال پذيرش نشد، فرزند يکي از روحانيون و اساتيد حوزه بود که واقعاً حداقل شرايط را نداشته، يکي از همکاران و مسئولين مدرسه، خيلي اصرار داشت که به خاطر پدرش پذيرش بشه 😀 من هم به شدت مخالفت کردم و عرض کردم با اين شرايطي که داره هيچ مدرسه‌اي تو مرکز استان ايشان را نميپذيره و فقط بعضي شهرستانها ممکنه بپذيرنش. چرا ما بايد زير بار بريم اون هم صرفاً براي موقعيت پدرش؟!!! مگر خون اين بنده خدا از ديگران رنگينتره و من جواب بقيه را که بعضاً شرايطشون از اين بنده خدا خيلي بهتر بود و پذيرش نشدن را چي بايد بدم؟ اين با عدالت و انصاف 180 درجه فاصله داره. جريان گذشت، تا امشب، بعد نماز، منزل يکي از اساتيد مدرسه رفته بودم، به همراه تعدادي از اساتيد و کارکنان، جهت عرض تسليت به مناسبت درگذشت مادربزرگشان. منزلشون نزديک بود و براي برگشت پياده داشتم مي‌اومدم که پيش نانوايي سر کوچه، پدر اون بنده خدا را ديدم، استاد بزرگواري است و بنده واقعاً براش احترام خاصي قائلم، بعد از سلام عليک و مصافحه بدون مقدمه خاصي رفت سراغ مسئله‌ي فرزندش و بنده را به باد انتقاد گرفت 😀 من که واقعاً شگفت زده شده بودم و اصلاً انتظار چنين برخوردي نداشتم، چند دقيقه‌اي به حرفاش گوش دادم و مقداري دفاع کردم و گفتم که واقعاً برام عجيبه که شما اينطوري ميخواهيد قانون براي فرزند شما استثناء قائل بشه اون هم نه براي مرجحي غير از فرزندي شما. آخه من چه جوابي براي اونهايي که فرزند افرادي مثل شما نيستند و بايد رد بشن، ميتونم داشته باشم؟ و حال اينکه شرايطشون خيلي بهتره. اين جز بي عدالتي و تبعيض، عنوان ديگري نميتونه داشته باشه. تازه اگه من يک نفر با اين شرايط را پذيرفته باشم حق داشتن گله کنن که چرا ديگران را پذيرفتم و فرزندش را نپذيرفتم همان طور که اگه فرزندش را مي‌پذيرفتم ديگران مي‌تونستن اين ايراد را بگيرن. ايشان فرمايش عجيب ديگري هم داشتن مبني بر اينکه شما بايد تضمين کنيد که افرادي که پذيرش شدن حتماً موفق ميشن و مردودين اهليت ندارن و اصلاً موفق نميشن. 😀 اين ديگه از اون حرفا بود و کي ميتونه تضمين بده؟ غير از معصومين اون هم با اذن خدا نسبت به اطلاع از آينده افراد. تازه تو شهرمون الحمدلله مدارس زيادي هست، چرا بقيه هم نپذيرفتن و فقط من با ايشان مشکل داشتم.؟ 😀 واقعاً که چه توقعاتي دارن بعضيا. خداوند همه ما را اصلاح و به راه راست هدايت نمايد.