جا ماندن از قطار

ما خانوادتاً به دقيقه 90 معروفيم يعني اگه بخواهيم بريم جايي سر دقيقه حساب ميکنيم. شايد اين خصلت خوبي باشه اما بعضي وقتا حوادث پيش بيني نشده‌اي پيش مياد و يه حالگيريهايي ايجاد ميکنه. 😀 از جمله اون حوادث، حادثه امروزه، قرار بود امروز بريم قم از مدتها قبل بليت گرفته بوديم، ساعت حرکت 6 بعد از ظهر بود، ساعت تقريباً 5:45 بود تاکسي اومد و حرکت کرديم به ساعت خودم که اتفاقاً دقيق هم هست ساعت 17:56 رسيديم ايستگاه راه آهن، به افتخار ورود ما به ايستگاه قطار همون موقع حرکت کرد. هر چي گفتم ساعتهاتون جلو هست و سه چهار دقيقه مونده اثري نداشت. بدون هيچ گونه جرو بحثي از ايستگاه خارج شديم و رفتيم دنبال ماشين تا کسي پيدا بشه و ما را به انديمشک برسونه از در ايستگاه 30 هزار تومان ميگرفتن تا ببرنمون، البته ماشين موجود نبود و چند دقيقه منتظر مونديم يه بنده خدايي اومد و بهش گفتم که اگه ممکنه ما را ببر انديمشک. گفت که نميتونم برم اما ميبرمتون جايي که ماشينهاي انديمشک هستن، اونجا ارزونتر ميبرن. اولش قبول نکردم ولي وقتي ديدم پيش ايستگاه خبري نميشه به ناچار سوار اون ماشين شديم و بنده خدا رسوندمون تا محل مورد نظر، اونجا خودش رفت و برامون ماشين گرفت و وقتي قيمتها را ديد معذرت خواهي کرد و گفت قيمت همون ميشه، از اون محل تا انديمشک 28 هزار تومان بود و خودش هم که کلي ما را اورده بود 2 هزار تومان کرايه‌اش بود. البته در عمل بيش از 30 تومان پامون در اومد. چون ماشينهاي ترمينال مسافرها را فقط تا ترمينال انديمشک ميبرن و از اون به بعد با کرايه جديد بايد ميرفتيم تا ايستگاه. تو راه کلي با راننده صحبت کردم و بهش گفتم ديرمون شده تا بلکه تعارف کنه و بگه من شما را تا ايستگاه ميرسونم اما خبري نشد. 😀  مسافت اهواز تا انديمشک طبق زمانبندي دو ساعت هست اما قطار به خاطر تأخيرات سر راه، معمولاً اون را حدود دو ساعت و پانزده دقيقه و شايد هم بيشتر طي ميکنه اما از بد روزگار اين دفعه هيچ تأخيري نداشت و سر دو ساعت رسيد انديمشک. ورود قطار به ايستگاه انديمشک را يکي از دوستان که تو همون قطار بوده بهمون اعلام کرد و اين در حاليست که ما تازه وارد شهر شده بوديم، راننده هم زحمت کشيد و با اين همه روضه که خونده بودم، يه راست ما را برد ترمينال ازش خواستم با توجه به وضعيت اضطراري ما را ببره ايستگاه، گفتم که همون کرايه‌اي که ميخوام به ديگران بدم به شما ميدم، ما را برسون ايستگاه، بنده خدا حق داشت، اصلاً غير از ترمينال جايي را بلد نبود. پرسان پرسان رسيديم ايستگاه و در ثانيه‌هاي آخر، دوان دوان سوار قطار شديم.